Maurice Joyant

Maurice Joyant (1864-1930) en Henri de Toulouse-Lautrec ontmoetten elkaar rond 1872-1873 op het Lycée Fontanes in Parijs (nu het Lycée Condorcet). Terwijl de jonge aristocraat de schoolbanken moest verlaten, koos Joyant voor een rechtenstudie; in 1890 volgde hij Theo van Gogh op als directeur van de galerie Goupil aan de Boulevard Montmartre en hernieuwde zo de banden met Lautrec.

Als trouwe vriend van de schilder reisde hij met hem mee, nodigde hem uit in Le Crotoy aan de baai van de Somme en deelde zijn voorliefde voor lekker eten. Hij was ook een groot voorstander van het werk van Toulouse-Lautrec en zette zich in voor de promotie ervan. Hij organiseerde tentoonstellingen in Parijs in 1893 en 1896, en vervolgens in de Goupil Gallery in Londen in 1898.

Na de dood van hun zoon vertrouwden de graaf en gravin van Toulouse-Lautrec hem de taak toe om de ateliercollectie van de kunstenaar voor te stellen aan een openbare instelling. Joyant speelde, samen met de neef van de schilder, Gabriel Tapié de Céleyran , een belangrijke rol bij de schenking van de werken van de kunstenaar aan de stad Albi. Om de postume roem van zijn vriend te verzekeren, schonk Joyant bovendien dit portret, dat deel uitmaakte van zijn persoonlijke collectie, aan het museum.

Lautrec beeldde hem af in het midden van de compositie, jagend op aalscholvers in de Baai van de Somme , zijn geweer stevig in zijn hand, een massieve figuur staand op een boot die slechts schetsmatig is weergegeven. Deze imposante gelaatsuitdrukking, waarvan de verticaliteit zijn viriele kracht benadrukt, drukt de soliditeit uit van de man op wie de kunstenaar weet te kunnen vertrouwen.